Ze-Mäertes-Freud
Neä, wat wooer et en schüene Tiet als wir Kenger op dä Ze-Mäertes annt waaede wooere. En paar Weäke vür dä Ze-Mäerteszoch kooeme twi-e staaze Mannslü be min Eldere op dän Hooef Jeld schrappe. Et mot wall janz wichtich jewäese sieen, weäjes man sech jemäklech herjesatte hätt. En Fläsch effe Jriese kooem op däm Düesch, on dann wooerd üewer Alles on Nix jesprooeke. Et wooed net eher nooe Huus jejange, bös die Fläsch Fusel utjesoupe wooer. Wievüel Nobbere die twi-e staaze Mannslü an ieene Ooewend jeschafft hant, bliev für os Kenger en Jeheimnis.
Äwwer dat wooer en Tieeke för os Jonges, dat dä Ze-Mäertesooewend nöehder kooem. Wir hant dann aanjefange Zarette- on Zijarestompe te schrappe. Ossere Jruoßvaader hat och als ieene Zijarestomp leggejelooete, dä wir Kenger os dann an Lank jetrocke hant. Dat janze Schrappe hing met die Weckpopp an die Pief tusame.
Ieenes Ooewends kooeme en paar Nobberskenger be min Eldere an de Huusdür senge. Nooe wooer et suowiet! Wir nooeme osser Ze-Mäertesfackele on jinge och van Dür tu Dür senge. Ach, war wooer dat en Freud, als wir os all die schüene Saakes bekieke hant.
Am näxden Daach kueß et net jau jenooch düester werde, weäjes wir nooe met de bonkte Lanteäre üewer Verbergs Stroote trecke kueße. Als nooe endlich dä Ze-Mäertes an et Füer dän ärme Keärl dä halfe Mantel jejooeve hat, jing et de Saal be „Kleinlosen“ erenn on et jeow endlich die jruote Ze-Mäertesblooes. Dä Kopp van die Weckpopp wooerd all op dän Weäg nooe Huus verkimmelt. Die angerte Saakes wie Äppel, Appelsiene, Nüet, Prente, Spekelaatz on wat sons net allemoele wooert met de janze Famillisch bekieke on jejeäte.
Die Pief van die Weckpopp äwwer, die wooer für os Jonges. Eersch wooerd se ens reit propper jemeit on nooe wooerd draan jetrocke, ov se et och diieht. Nooe kooem dä jruote Uorembleck, wooe die Pief met dän jeschrappde Tabak jestoppt wooerd. Dann hät Jruoßvaader met os tusame en de Küek en läckere Pief jeschmockt. Eneä, wat wooere wir stolz, dat wir dat all kueße. Opa hät os aanjemääk mar jo-et tu trecke, on lachde en beddsche dooebee. Et düerde äwwer och jar net lang, dooe wooerd et os janz angersch. Die Tong brennde, Trönnches leepe os mar sooe ut de Uore on hosste muoße wir wie doll. Opa besting äwwer dooedrop, dat wir die Pief tueng schmockde. Eneä, wat wooerd et os schleit; die Pief kooem en de Dreckskiss on bes et näexde Ze-Mäertesfeäß wollde wir van et Schmocke nix mier wieete!
Text: Herbert Benger, Mitglied im Arbeitskreis Mundart und Brauchtum im Verein für Heimatkunde e.V. Krefeld
Bilder: Stickbilder von Helga Lorenzen; mit freundlicher Genehmigung
